Gil Barkey

Sinds ik in 1961 uit Apeldoorn vertrok, is er geen dag voorbijgegaan waarop mijn gedachten niet afdwaalden naar de stad waar ik zo van hield. In de eerste jaren na mijn aankomst hier in de Verenigde Staten heb ik vaak overwogen terug te keren naar de plek die ik ooit mijn thuis noemde.

Graag deel ik enkele mooie herinneringen. Begin 1950 arriveerde ons gezin in Apeldoorn na een lange reis vanuit Indonesië, het land dat wij daarvoor ons thuis noemden. Het duurde niet lang voordat we ons hadden aangepast aan de Nederlandse manier van leven. Mijn hele basisopleiding heb ik in Apeldoorn gevolgd.

In die beginjaren bracht ik zoveel mogelijk uren daglicht buiten door: in het Sprengenbos, op de heide, bij de beekjes en het kanaal, waar ik graag viste of een frisse duik nam. En natuurlijk niet te vergeten: Malkenschoten. Het waren zorgeloze, gelukkige jaren. In die tijd maakte ik veel vrienden in mijn buurt, de Componistenbuurt, en in de omliggende wijken.

Tijdens mijn tienerjaren ontwikkelde ik een grote liefde voor muziek. Toen ik twaalf was, vroeg ik mijn vader om een gebruikte gitaar te kopen van de oom van een vriend. Het duurde een tijd voordat ik er een populair liedje op kon spelen, maar al snel was ik verliefd op dat instrument. Niet veel later ontmoette ik vrienden met dezelfde interesse. Op huisfeesten begeleidde ik menig zanger op mijn gitaar.

Daarna sloot ik me aan bij een paar vrienden die al een band hadden, maar nog een bassist zochten. Terwijl ik gitaar bleef oefenen, leerde ik tegelijkertijd basgitaar spelen. De leden van deze groep waren Ben Steneker, Joop Dullaard en Boy Kneefel. We hadden ook een zangeres: Lydia Tuinenburg. Lydia kende ik nog van de ulo; we zaten in dezelfde klas. Ik heb haar verschillende keren begeleid op huisfeesten.

Later kwam Charles Tuinenburg als drummer bij de groep. Dankzij Charles konden we auditie doen bij een platenmaatschappij genaamd Bovema. Daarna werd alles geschiedenis. In 1959 scoorden we een tophit in heel Nederland met Send Me the Pillow That You Dream On.

Hiermee sluit ik mijn verhaal voor vanavond graag af. Ik ga op een later tijdstip verder. GBU, tot dan.

Vervolg verhaal Gil Barkey

Hallo vrienden,

Hier volgt nog een verhaal over mijn leven in Apeldoorn, van 1950 tot 1961. In die periode waren er veel deur-tot-deurverkopers: de groenteboer, de melkboer, de schillenboer, de kolenboer, de visboer en, niet te vergeten, de bakker.

Elke dinsdag na school kreeg ik een lift naar huis van onze groenteboer. Hij reed met een paardenwagen vol groenten en fruit. Ik mocht de teugels vasthouden, maar het paard wist zelf precies waar het moest afslaan en stoppen.

Herinnert iemand zich Opa Wey, de visboer, nog? Op een gegeven moment ging het gerucht rond dat hij was overleden. Mijn moeder was hem nog wat geld schuldig. In die tijd kon je veel spullen ′op de bon′ kopen. Hoe dan ook, na vier maanden deed ik de deur open en daar stond Opa Wey. Ik weet niet of ik zijn naam goed spel, maar ik schrok me dood, vooral toen ik zijn ijskoude handen schudde. Ik kon niet wachten om het aan mijn moeder te vertellen. Zij kwam meteen met het geld dat ze hem nog verschuldigd was.

De mooiste tijd in Apeldoorn was voor mij de winter, wanneer er sneeuw lag. We speelden urenlang met onze sleeën in de sneeuw en maakten sneeuwmannen. Ik moet wel iets bekennen: op een nacht bouwden een paar vrienden en ik een reusachtige sneeuwman tegen de voordeur van een van onze buren. We belden aan en keken vanachter de struiken toe hoe de deur openging en alle sneeuw in de hal terechtkwam. Toen ik jong was, vond ik dat ontzettend grappig. LOL. Maar nu zou ik het verschrikkelijk vinden als iemand dat bij mij deed. Gewoon een grapje, LOL.

Nou, mijn vrienden, dit is zomaar een verhaaltje over mijn gelukkige jaren in Apeldoorn-Zuid. Ik hoop dat ik jullie niet heb verveeld. Aan al mijn vrienden: veel liefs en hartelijke groeten. Tot dan.

Charles Tuinenburg, Lydia Tuinenburg

Gil Barkey en Ben Steneker.