Vandaag, 12 juni 2021, hebben de vrijwilligers die zich maandelijks inzetten voor het opruimen van het Zuiderpark, tijdens een kort samenzijn stilgestaan bij Wim van Werven. Op initiatief van Tiph Aine is nabij het buurthuis een rozenstruik geplant ter nagedachtenis aan Wim. De mooie woorden van Danny Huizer en de aanwezigheid van de vrijwilligers maakten deze opruimdag extra bijzonder.

Dankzij deze betrokken groep vrijwilligers ziet het Zuiderpark er altijd verzorgd uit. Ook buiten de maandelijkse opruimdagen zetten vrijwilligers zich individueel in om het park schoon en netjes te houden.

(Foto's: John Langen)

Een van de mooiste ervaringen met Wim was de reis die we samen naar Roemenië maakten.

Tijdens een reünie in 2015 van oud-buurtgenoten uit de Componistenbuurt ontstond het idee om een actie te organiseren voor een voormalig buurmeisje. Ellen van der Meer was opgegroeid in onze buurt en was later naar Roemenië vertrokken om zich daar in te zetten voor straatkinderen. De overleden vrouw van Wim was bevriend met Ellen, nog voordat zij naar Roemenië vertrok.

Tijdens die reünie besloten we Ellen te helpen. We begonnen met het inzamelen van geld, waarna er spontaan allerlei acties werden opgezet in Zuid. Naast geld ontvingen we al snel ook grote hoeveelheden kinderkleding en knuffels, die we tijdelijk in een garagebox opsloegen.

Toen kwam de vraag: hoe kregen we al die spullen in Roemenië?

“Ach,” zei Wim, “dan huren we toch een grote camper en brengen we het samen even weg.” Ik vroeg nog hoe ver dat eigenlijk was. Een blik op Google Maps leerde ons dat Casa Sami, het opvanghuis in Constanța aan de Zwarte Zee, op slechts 2.400 kilometer van ons vertrouwde Zuid lag.

Na wat wikken en wegen waren we er snel uit. De huur van de camper zouden we zelf betalen, want we maakten er meteen een mooie vakantiereis van.

Natuurlijk moest ik het thuis nog even overleggen. In april 2016 was mijn vrouw gelukkig nog goed gezond en zij vond meteen dat we dit moesten doen. We rekenden uit dat we drie weken nodig zouden hebben: om Ellen te bezoeken en onderweg, op de terugreis, bijzondere plekken te zien.

Op 2 april 2016 vertrokken we met een camper vol kleding, knuffels en snoep. Na drie dagen kwamen we bij Ellen aan. Op de vierde dag laadden we alle meegebrachte spullen uit. De kinderen waren dolgelukkig en wilden de kleding meteen passen, maar dat mocht van de begeleiding nog niet. We lunchten samen met Ellen en de kinderen. Daarna gingen we met Ellen mee naar haar huis, waar we haar Roemeense man Marin ontmoetten. Een prachtige kerel, die ons na de gezamenlijke maaltijd enkele traditionele sterke drankjes liet proeven.

Op dag vijf en zes trokken we met Ellen het gebied in waar dakloze kinderen en gezinnen in zelfgemaakte hutjes verbleven. Wat we daar zagen, was ongelooflijk. Je ziet dergelijke omstandigheden vaak op televisie en dan voel je al medelijden, maar wanneer je het met eigen ogen ziet, keert je maag om. Hoe konden mensen in 2016 nog zo leven? Vaderloze gezinnen hadden meestal nog een dak boven hun hoofd, maar veel alleenstaande jongeren sliepen ondergronds, bij de buizen van de stadsverwarming, om in de winter nog enige warmte te krijgen.

De jonge kinderen waren dolgelukkig met het snoep en de kleine cadeautjes uit Apeldoorn. Ellen kende al deze mensen. Zij zorgde er niet alleen voor dat de kinderen onderwijs kregen, maar ook dat zij in het opvanghuis drie maaltijden per dag ontvingen.

Deze ervaringen raakten Wim en mij diep. Op dag acht vertrokken we weer uit Constanța. Via Bulgarije, Servië, Bosnië en Kroatië reisden we verder naar Italië en Oostenrijk. Onze laatste stop was bij vrienden in Cochem, Duitsland. In al deze landen verbleven we op campings. We hadden onze fietsen meegenomen en maakten daar volop gebruik van. Ook hadden we veel contact met de plaatselijke bevolking, wat voor mooie en bijzondere ervaringen zorgde.

We trokken drie weken met elkaar op en hebben geen onvertogen woord tegen elkaar gesproken. We leerden elkaar op een bijzondere en positieve manier kennen en praatten veel over alles wat we samen hadden meegemaakt.

Enige tijd na ons bezoek werd Ellen ziek. In juli 2018 overleed zij aan de gevolgen van longkanker. Het opvanghuis is overgedragen aan een kerkelijke organisatie. Via via hoorden wij dat de omstandigheden in het gebied dat wij bezochten inmiddels zijn verbeterd. Ellen, rust zacht.